De Italiaanse autofabrikant Enzo Ferrari werd in 1898 in Modena geboren. Op tienjarige leeftijd werd Enzo door zijn vader voor het eerst meegenomen naar een autorace in Bologna. Enzo Ferrari werd gegrepen door de autoracerij en zou daar nooit meer van verlost worden. Na een aantal races was hij vastbesloten om coureur te worden. Na de Eerste Wereldoorlog kon Enzo Ferrari zijn jeugddroom waarmaken. In 1919 behaalde hij de negende plaats in de Targa Florio-race. Voor Alfa Romeo reed Enzo een jaar later de Targa Florio in een aangepaste productieauto. In deze Alfa Romeo behaalde Enzo Ferrari de tweede plaats.

In 1923 werd Enzo Ferrari op het circuit van Sivocci bij Ravenna benaderd door de hertog Enrico Baracca en diens vrouw, hertogin Paolina, die zeer onder de indruk waren van de door Ferrari geleverde prestatie. De Baracca's waren de ouders van de beste gevechtsvlieger van Italië, Francesco Baracca, die in de Erste Wereldoorlog bij Montello was omgekomen. De Baracca's droegen het paard-symbool op aan de jonge coureur. Enzo Ferrari zou dit embleem voortaan gebruiken als merkteken op zijn auto's met een gele ondergrond.

In de jaren twintig en dertig werkte Enzo Ferrari veel voor Alfa Romeo. Af en toe bouwde hij een sportauto onder zijn eigen naam. In 1929 richtte hij de vereniging Scuderia Ferrari op, die autoraces organiseerde. De door Enzo Ferrari gebouwde Ferrari kwam bij 8 van de 22 races als winnaar over de streep.

In 1932 kreegen Enzo Ferrari en zijn vrouw Laura een zoon, Alfredino genaamd, wat al gauw werd afgekort tot Dino. Enzo was zeer gehecht aan zijn zoon en kennelijk zag hij hem als erfgenaam van het Ferrari-erfgoed. Dino spendeerd veel tijd in de fabriek, pratend met zijn vader, maar Dino was vaak ziek. Hij had spierdystrofie, een ongeneeslijke ziekte, met als enige vooruitzicht steeds zwakker te worden tot de dood zou volgen. Dino accepteerde dit blijkbaar makkelijker dan zijn vader. Dino Ferrari overleed in 1956, Na de dood van zijn zoon was Ferrari inwendig volledig verscheurd. Hij liet het kantoor van Dino precies zoals hij het verlaten had, met een foto op de stoel waar hij altijd zat.

In 1940 besloot Enzo Ferrari voor zich zelf te beginnen. Hij richtte hiervoor het bedrijf Auto-Avio Costruzioni Ferrari op. Tijdens de oorlogsjaren was de autofabriek gevestigd in Maranello.
In 1944 werd de Ferrari-fabriek getroffen door een bombardement. Pas in 1946 kon de productie hervat worden met de Ferrari 125 Sport.De auto had 72 pk en er zijn er slecht 4 van gebouwd. Deze sportauto reed een jaar later haar eerste race en won. Sinds dat jaar won Enzo Ferrari met zijn auto's in vele klassen en op vele circuit. In de laatste helft van de twintigste eeuw werd Ferrari met bijna 5000 overwinningen een toonaangevende race auto. Het gele embleem met het steigerende paard werd een synoniem voor snelheid en luxe.

Aan het einde van zijn leven verkocht Enzo Ferrari de helft van zijn aandelen aan de Fiat-groep. Later werd Fiat in de gelegenheid gesteld haar aandeel in Ferrari te verhogen. De laatste Ferrari waar Enzo Ferrari aan mee heeft gewerkt is de F40. Enzo Ferrari overleed in augustus 1988 op 90-jarige leeftijd.

Als kleine jongen wist Christian von Koenigsegg al dat hij later iets wilde doen met auto’s. Hij wilde altijd al de perfecte sportwagen bouwen, maar het bleef bij dromen. Na een lange tijd startte hij toch een klein project. Dat was in 1993 en de naam van het project was vrij simpel: het Koenigsegg-project. Ontwerper David Craaford hielp bij het ontwerpen van Christian’s droom. Er ontstond een klein groepje en na een tijdje stond er een team voor Christian’s neus. Ze gingen een auto ontwerpen, maar het bleef niet alleen bij het ontwerpen ervan, want na korte tijd stond er een prototype voor hun neus geparkeerd. Dit was het begin van de Koenigsegg Automotive Ltd. Het merk Koenigsegg was geboren. Nu we alweer in 2008 zitten kennen we het Zweedse merk van brute en supersnelle sport auto’s. Maar het merk is veel meer dan alleen de auto’s die ze maken. 

Ferruccio Lamborghini vergaarde zijn fortuin voornamelijk in de tractorenfabricage in Italië en Spanje. Hij was begin jaren zestig een bon-vivant met een passie voor snelle wagens en bezat daarvan een aanzienlijke collectie. Lamborghini had onder andere een splinternieuwe Ferrari die in één jaar tijd viermaal terug naar de fabriek moest wegens gebreken. Toen Ferrucio de twintig jaar oudere Enzo Ferrari hierover misnoegd aansprak (de twee woonden slechts veertig kilometer van elkaar) gaat het verhaal dat deze laatste hem neerbuigend afwimpelde met;"Ga je maar weer met je tractoren bezighouden en laat het bouwen van sportwagens over aan hen die er verstand van hebben"
Enzo Ferrari wist niet wat hem overkwam toen drie maanden later op de jaarlijkse autosalon van Genève van 1963 een prototype van een nieuwe supersportwagen de show stal: de Lamborghini 350 GTV, gesierd met een radiatorembleem van een aanvallende stier (het logo van de tractorenbouwer), die zich de komende veertig jaar fel zou weten te meten met het steigerende Ferrari-paard.
Ferrucio Lamborghini was geslaagd in een onwaarschijnlijke krachttoer: in minder dan drie maanden een team van ingenieurs, stylisten en carrosseriebouwers aan te werven in zijn tractorenbouwbedrijf met als enige opdracht: "Bouw mij een sportwagen die in elk opzicht superieur is aan Ferrari". Van meet af aan werd het nieuwe automerk een sensatie, met haar technologie die verder was (onafhankelijke ophanging, dwarsliggende middenmotor, aerodynamica...) dan die van de - eerder conservatieve - Ferrari's. Lamborghini richtte zich echter puur op de verkoop van straatmodellen aan particulieren en liet het racen aan anderen over. Hoewel Ferrari al ruim een halve eeuw de F1– en F2-klassementen zou blijven domineren zou het merk sinds 1964 wel degelijk onafgebroken de hete adem van Lamborghini in zijn nek blijven voelen, tijdens de jaren die daarop volgden.
De laatste decennia - nadat Ferrucio Lamborghini zijn bedrijf verkocht - vormde Lamborghini een onderdeel van verscheidene autofabrikanten, waaronder Chrysler en het Indonesische MegaTech(van Soeharto's zoon Tommy). In 1998 is het bedrijf in zijn geheel overgenomen door Audi. Sinds het bedrijf door deze Duitse Volkswagen-dochter werd overgenomen, steeg het aantal werknemers van 300 tot 450.