Dr. Giotto Bizzarrini is wereldberoemd geworden als de constructeur van de befaamde Ferrari 250 GTO. In 1961 verliet Bizzarrini, samen met vrijwel de gehele technische staf, Ferrari in grote woede om voor zich zelf te beginnen. Zijn firma, de Bizzarrini S.p.A. vond zijn tehuis aan de Via Lulli 1 in Livorno en van hier uit verwende men de wereld met prachtige sportwagens. In 1969 sloot men de poorten, maar nu, in 1994, zijn er weer plannen voor een come back.

In 1963 verscheen deze wagen als race-uitvoering van de Iso Grifo op de tentoonstellingen. Helaas kon Iso geen klanten voor de wagen vinden, zodat Bizzarrini besloot hem zelf onder de naam Bizzarrini A3C op de baan te brengen. In de loop der tijd kwam de wagen als Stradale voor het weggebruik en als Competizione voor het circuit uit de werkplaats, zowel met aluminium als met kunststof carrosserieën van de hand van Giugiaro. Schijven rondom en een De Dion-achteras.



Aantal cilinders: V8
Cilinderinhoud in cm3: 5354
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 360/5400 en 425/6000
Topsnelheid in km/uur: 250-290
Carrosserie/Chassis: aluminium of kunststof/afzonderlijk chassis
Uitvoering: coupé en cabriolet
Productiejaren: 1965-1969
Productie-aantallen: 149

De Bizzarrini's waren steeds met een Amerikaanse V8-motor gebouwd, maar toen de 1900 Europa in 1966 op de markt verscheen, vond men een Opel GT motor onder de lange motorkap. Deze wagen was een verkleinde uitvoering van de grote modellen, maar kon helaas niet veel goedkoper geleverd worden. De opgefokte motor leverde 135 pk en aangezien de vier wielen onafhankelijk geveerd en van schijfremmen voorzien waren, was het een prettige wagen om mee te rijden. Staat echter zelden te koon.

Aantal cilinders: 4
Cilinderinhoud in cm3: 1897
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 110- 135/5600
Topsnelheid in km/uur: 200
Carrosserie/Chassis: kunststof/afzonderlijk chassis
Uitvoering: coupé
Productiejaren: 1966-1969
Productie-aantallen: 15