De Tipo 166 was de eerste Ferrari die in Modena ook voor het weggebruik gemaakt werd. Het model kon als Sport en als Inter besteld worden waarbij de laatste de meest verkochte was. De V I 2 motor stamde van de tekentafel van de beroemde designer Gioachinno Colombo die voor de oorlog veel voor Alfa Romeo had gedaan. De carrosserieën van de 166 werden door Allemano, Touring, Vignale, Ghia, Bertone en Farina gemaakt. Winnaar in Le Mans 1949 en de Mille Miglia.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 1995
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 95/6000 en 140/7000
Topsnelheid in km/uur: 160-200
Carrosserie/Chassis: staal of aluminium op een huizenchassis
Uitvoering: coupé en cabriolet
Productiejaren: 1948-1950
Productie-aantallen: 71

Geleidelijk werd de cilinderinhoud van de V12 vergroot en zo kwam de tweede productiewagen, de 195, als opvolger voor de 166. Ditmaal werden de carrosserieën door Ghia (de meeste), Touring, Vignale en Ghia-Aigle gemaakt en weer kon de klant veel van de uitvoering van de wagen zelf bepalen. Die eerste typen van Ferrari worden hier voor de volledigheid vermeld. Verhandeld worden ze bijna nooit en de prijzen liggen op een absoluut topniveau. De type-aanduiding slaat overiges op de inhoud van één cilinder.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 2341
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 130/6000
Topsnelheid in km/uur: 180
Carrosserie/Chassis: staal of aluminium op een buizenchassis
Uitvoering: coupé en cabriolet
Productiejaren: 1950-1952
Productie-aantallen: 27

In 1951 werd de cilinderinhoud nogmaals vergroot waardoor de 212 ontstond. De 212 was met verschillende motorvermogens leverbaar want de wagen was, evenals de 166-serie, erg geschikt voor de racerij. Vooral de 212 Export, met een kortere wielbasis dan de Inter, leende zich daar uitstekend voor. En weer storten de carrozzeria zich op de chassis om er hun mooiste creaties op te bouwen. De meeste 212's werden aangekleed door Touring, Ghia, Vignale en Pinin Farina. Op onze foto de versie van Vignale.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 2562
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 150 tot 170/6500
Topsnelheid in km/uur: 200
Carrosserie/Chassis: staal of aluminium op een buizenchassis
Uitvoering: coupé en cabriolet
Productiejaren: 1951-1952
Productie-aantallen: 106

In 1952 boorde Colombo een 225 Sportmotor (er werden 20 van deze wagens gemaakt) op tot hij een inhoud van 2953 cm' verkreeg. En hiermee was de beroemdste aller Ferrari's, de 250 GT serie geboren. In mei 1952 won een prototype, een 250 Sport, de Mille Miglia, waarna deze racewagens tot 250 MM omgedoopt werden en in 1953 verscheen de weguitvoering, de 250 GT Europa, waarvoor Pinin Farina en Vignale de bodies bouwden.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 2953
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 200/6000
Topsnelheid in km/uur: 200
Carrosserie/Chassis: staal of aluminium op een buizenchassis
Uitvoering: coupé
Productiejaren: 1953-1955
Productie-aantallen: 71

De Superamerica was voor het eerst op de Brusselse tentoonstelling van 1956 te zien. Pinin Farina had de wagen getekend en de carrosserie gebouwd. De wagen was peperduur, werd uitsluitend op bestelling geleverd en dan aan geselecteerde persoonlijkheden. Geen twee Superamerica's hadden dezelfde carrosserie en ook mechanisch konden grote verschillen vastgesteld worden. Een van de mooiste wagens stond op de Turijnse Salon van 1957 (foto). Verkocht was hij toen al en wel aan een Amerikaan met een typisch Hollandse naam: Jan de Vroom.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 4962
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 340/6000
Topsnelheid in km/uur: 200
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: coupé en roadster
Productiejaren: 1956-1959
Productie-aantallen: 38

Langzaam had Pinin Farina — pas in 1958 zou men de naam in één woord schrijven — zich tot de hofleverancier van Ferrari-carrosserieën opgewerkt. En als Pinin Farina de bodies niet zelf kon maken, dan had men ze in de meeste gevallen wel ontworpen en het werk uitbesteed. Dit was ook het geval bij de 250 GT die twee jaar lang door Carrozzeria Boano en Ellena naar de tekeningen van Pinin Farina gebouwd werden.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 2953
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 220/7000
Topsnelheid in km/uur: 200
Carrosserie/Chassis: staal (soms aluminium) op een buizenchassis
Uitvoering: coupé
Productiejaren: 1956-1958
Productie-aantallen: ca.130

In 1958 tekende Pininfarina de 250 GT coupé nogmaals waardoor een modernere wagen ontstond. Inmiddels had men ook vrije fabrieksruimte gekregen, zodat de nieuwe wagens bij Pininfarina in Turijn van een carrosserie voorzien werden. De allereerste exemplaren hadden nog de 'oude' motor waarbij de kleppen door haarnaaldveren bediend werden. De latere auto's hadden 'normale' klepveren en een veel betrouwbaardere motor. Na 1960 werden de wielen door schijfremmen afgeremd.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 2953
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 240/7000
Topsnelheid in km/uur: 200
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: coupé
Productiejaren: 1958-1960
Productie-aantallen: 350

Als herinnering aan de goede resultaten die Ferrari in de beroemde Tour de France, een wegrace dwars door Frankrijk, gehad had, ontstond de 250 GT Tour de France. Het was een wedstrijdcoupé die gebaseerd was op de 250 GT coupé. Het ontwerp kwam van Farina, maar de carrosserie werd door Scaglietti gemaakt. De motor was iets opgevoerd en het comfort was wat minder, wat niet betekende dat men niet gewoon met de wagen op straat kon rijden. Dit is een van de beste en dus meest gewaardeerde Ferrari's. Niet te betalen.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 2953
Vermogen in pk bij toeren/minuut: van 230 tot 280/7000
Topsnelheid in km/uur: >200
Carrosserie/Chassis: aluminium op buizenchassis
Uitvoering: coupé
Productie jaren: 1955-1959
Productie-aantallen: 84

In december 1957 bouwde Carrozzeria Scaglietti voor Pinin Farina een prototype van een open 250 GT. De wagen stond op het lange chassis met de 260 cm wielbasis, die tot dat moment gebruikelijk was. Voor wedstrijddoeleinden bouwde men de 250 GT California met een iets opgevoerde motor. Dit model kon ook met een aluminium carrosserie besteld worden. Ook deze typen behoren tot de felstbegeerde Ferrari's.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 2953
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 220/7000 en 240/7000
Topsnelheid in km/uur: 200 en 220
Carrosserie/Chassis: staal of aluminium op een huizenchassis
Uitvoering: cabriolet
Productiejaren: 1957-1960
Productie-aantallen: 41 en 49

In 1959 verscheen de tweede versie van Pininfarina's 250 GT cabriolet en een nieuwe California die nu een kortere, SWB betekent short wheel base, wielbasis van 240 in plaats van 260 cm had. Ook stond de California, in tegenstelling tot de normale cabriolet, op 15 in plaats van 16 inch wielen. Daar een 250 GT cabriolet veel meer waard is dan een coupé, zijn er in de loop der jaren heel wat gesloten wagens 'geopend'. Dit is een van de duurste oude Ferrari's en we zien ze zelden te koop.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 2953
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 240/7000 en 280/7000
Topsnelheid in km/uur: 200 en 220
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: cabriolet
Productiejaren: 1959-1962 en 1960-1963
Productie-aantallen: 200 en 55

Achter deze benaming verschuilt zich één van de meest gezochte oude Ferrari's. De prijzen die voor dit model betaald worden zijn enorm en daarom is het niet verwonderlijk dat hele industrieën zich, vooral in Italië, bezig houden met de bouw van replica's. De 250 SWB, zoals het model in de wandeling genoemd wordt, kon met een stalen of met een aluminium carrosserie geleverd worden. Ook waren er verschillende motor-vermogens leverbaar.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 2953
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 280/7000
Topsnelheid in km/uur: 210-270
Carrosserie/Chassis: staal of aluminium op een buizenchassis
Uitvoering: coupé
Productiejaren: 1959-1962
Productie-aantallen: 175

Vrijwel steeds heeft Ferrari een 2+2 als gezinswagen in zijn programma gehad. De 250 GTE was, voor een sportwagen, een ruime auto waar ook twee volwassenen (niet te lang) achterin konden zitten, ondanks het feit dat de wielbasis met 260 cm dezelfde was als van de normale coupé. Daar de echte liefhebber naar een tweepersoons auto zoekt, is de GTE de ideale auto voor de bouwers van replica's. Carrosserie onderdelen van gesloopte wagens zijn er genoeg te vinden. Vanaf 1962 heette de wagen 250 GT 2+2.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 2953
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 235/7000
Topsnelheid in km/uur: 190
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: 2+2 coupé
Productiejaren: 1960-1963
Productie-aantallen: 950

De `Lusso' was, zoals de naam al zegt de luxe uitvoering van de berlinetta. Geraced werd er dus niet met de Lusso, ook al had de motor hier genoeg pk's voor. De wagen stond op het korte 240 cm chassis maar was als toerwagen bedoeld. Pininfarina was natuurlijk weer verantwoordelijk geweest voor het ontwerp, dat bij Scaglietti in Modena gebouwd werd. Ondanks alle luxe was het vrijwel onmogelijk een radio in de wagen in te bouwen. Dit werd de laatste auto uit de beroemde GT-serie.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 2953
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 240/7500
Topsnelheid in km/uur: 220
Carrosserie/Chassis: staal (soms aluminium) op huizenchassis
Uitvoering: coupé
Productiejaren: 1962-1964
Productie-aantallen: 350

Op de tentoonstelling van maart 1964 in Genève stond een waardige opvolger voor de Ferrari Superamerica: de 500 Superfast. Weer stamde de carrosserie van Pininfarina — hij schreef zijn naam nu in één woord — en weer was het een prachtige wagen geworden. De motor was sterker dan die van zijn voorganger, het interieur nog exclusiever en zijn prijs nog hoger. De laatste van de eerste serie, de 12 wagens die in 1966 gebouwd werden noemde Ferrrari Serie 2, ging in september 1965 naar de Engelse filmster Peter Sellers.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 4961
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 400/6500
Topsnelheid in km/uur: 210
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: coupé en roadster
Productiejaren: 1964-1965
Productie-aantallen: 37

Terecht of niet, de GTO is de meest gezochte en daarom duurste Ferrari. In de glorietijd van de Ferrari's, in de late jaren tachtig, werden prijzen tot 25 miljoen gulden betaald. Dat bracht enkele slimme mensen ertoe hun `goedkope' Ferrari tot een GTO om te bouwen. De GTO was de laatste racewagen die ook op de straat gebruikt kon worden. Hij won waar hij mee mocht doen. 'Mocht', jawel want daar de fabriek de vereiste 100 exemplaren nooit gebouwd heeft, kon de GTO niet voor circuit-races gehomologeerd worden. De laatste drie exemplaren hadden een 4-liter motor en een nieuwe carrosserie.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 2953
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 290/7500
Topsnelheid in km/uur: 280
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: coupé
Productiejaren: 1962-1963
Productie-aantallen: 39

De 275 GTB was de natuurlijke opvolger van de 250 GT Berlinetta. De motor was groter van inhoud en de wagen veel moderner. De versnellingsbak bevond zich nu bij het differentieel. De oorspronkelijke 275 GTB had één nokkenas per cilinderrij, maar de GTB4 die in 1966 in Parijs te zien was, had er twee. Met beide typen kon geraced worden, maar het was vooral de GTB2 die de prijzen naar Maranello bracht. Van de GTB2 zijn 200 cabriolets afgeleverd en die heetten 275 GTS. De motoren daarvan leverden 'slechts' 260 pk.
Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 3285
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 280/7600 (GTB4 300/8000)
Topsnelheid in km/uur: 260 en 270
Carrosserie/Chassis: aluminium of staal op buizenchassis
Uitvoering: coupé en cabriolet
Productiejaren: 1964-1966 (GTB4 1966-1968)
Productie-aantallen: 460 en 350

Op verzoek van de Amerikaanse Ferrariimporteur bouwde de fabriek de 275 GTS als opvolger voor de 250 GT SWB California. De auto was beter geschikt voor het dagelijks verkeer dan zijn voorganger, maar miste de mooie lijnen. Eigenlijk lijkt de 275 GTS meer op een open uitvoering van de 330 GTC, terwijl de 330 GTS de lange en mooiere neus van de 275 GTB heeft. De carrosserie was weer bij Pininfarina ontworpen en gebouwd en er was ook een hardtop leverbaar.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 3285
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 260/7000
Topsnelheid in km/uur: 250
Carrosserie/Chassis: staal op een buizenchassis
Uitvoering: cabriolet
Productiejaren: 1964-1966
Productie-aantallen: 200

Van de 275-serie heeft men nooit een 2+2 gemaakt, maar daarvoor ontstond de 330 GT met een nog grotere motor. Voor een vierpersoons auto was de 330 uiterst snel. De wagen had eerst twee dubbele koplampen en een elektrische overdrive, maar de tweede serie had een vijfbak en enkele lampen. De koplampen zijn een kwestie van smaak, de vijfbak echter is wel veel steviger dan de overdrive. Opties waren stuurbekrachtiging en airconditioning. Ook voor de spaakwielen moest voortaan extra betaald worden.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 3967
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 300/6600
Topsnelheid in km/uur: 210
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: 2+2 coupé
Productiejaren: 1963-1967
Productie-aantallen: 1.080

De tweepersoons uitvoering van de 330 GT noemde men GTC met de 'C' voor coupé en open versie kreeg de 'S' voor spyder. Met zijn onafhankelijke voor- en achterwielvering was de 330 GTC/S één van de fijnste Ferrari's voor de grote weg. Toen men bij Ferrari een nieuwe 4,4 liter motor ontwikkeld had, kwam deze ook in de GTC en GTS, waardaar de 365-serie ontstond. De open wagens waren in die tijd minder gevraagd, want van de 330 GTS werden 100 en van de 365 GTS maar 20 stuks verkocht.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 3967 en 4390
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 300/7000 en 320/6600
Topsnelheid in km/uur: 200 en 210
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: coupé en cabriolet
Productiejaren: 1966-1968 en 1968-1969
Productie-aantallen: 600 en 100; 200 en 20

In oktober 1968 stond er een nieuwe berlinetta op de Parijse salon, de 365 GTB4 Daytona, wat dus betekende dat de wagen een 4390 cm' motor met vier bovenliggende nokkenassen had. Opgepast als U een spyder tegen komt, want de kans is heel groot dat het een opengezaagde coupé betreft. De opgegeven prijzen hebben betrekking op de gesloten typen. De toevoeging 'Daytona' kwam niet van Ferrari zelf, maar werd door de 'pers bedacht.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 4390
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 352/7500
Topsnelheid in km/uur: 240
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: coupé en cabriolet
Productiejaren: 1968-1973 (Spyder 1969-1973)
Productie-aantallen: 1.300 en 123

De ruime vierpersoons uitvoering in de 365 serie kwam in 1967 uit. Een echte sportwagen kon men hem niet noemen en in de lange tijd dat de wagen als gebruikte auto vrijwel onverkoopbaar was, sprak men graag van de 'Queen Mary', want groot was hij wel. Op de snelweg was het een fijne auto met ruimte voor vier volwassenen. Airconditioning, elektrische zijruiten (ook de ventilatieraampjes) en een radio met 8-sporen cassette behoorden tot de standaarduitrusting. Voor het eerst monteerde Ferrari een zich automatisch regelende achtervering van Koni.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 4390
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 320/6600
Topsnelheid in km/uur: 200
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: 2+2 coupé
Productiejaren: 1967-1971
Productie-aantallen: 801

Toen Ferrari voor het seizoen 1967 een nieuwe F2-wagen wilde bouwen, kon hij deze met een 'normale' motor bouwen en homologeren als hij maar bewijzen kon dat er minstens 500 motoren gebouwd waren. Samen met Fiat lukte dit. Fiat nam de motor voor zijn sportwagens en Ferrari stopte hem, behalve in de F2-wagen, in de Dino. De dwars achterin geplaatste motor werd al gauw opgeboord tot 2,4- liter. Deze Dino 246 was zowel als coupé en als targa (246 GTS) te koop.

Aantal cilinders: V6
Cilinderinhoud in cm3: 1987 en 2418
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 180/8000 en 195/7500
Topsnelheid in km/uur: 220 en 230
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: coupé (246 ook als 'Fargo)
Productiejaren: 1967-1969, 246 GT en GTS:1969-1974 en 1972-1974
Productie-aantallen: 152, 2.487 en 1.274

Ferrari presenteert graag nieuwe modellen in Genève. Zo ook in 1971 toen de Italianen een nieuwe wagen meebrachten die niet veel anders was dan een geciviliseerde Daytona. De 365 GTC/4 kwam in de plaats van de 365 GT 2+2 maar bood achterin beduidend minder plaats. Technisch was de wagen identiek aan de Daytona, maar de standaard stuurbekrachtiging deed de wagen veel prettiger rijden dan de tweezitter. De motor van de 365 GTC/4 had ook vier bovenliggende nokkenassen en 6 carburateurs, maar omdat de wagen nooit voor races bedoeld was, was het vermogen iets geknepen.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 4390
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 320/6200
Topsnelheid in km/uur: 200
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: coupé
Productie jaren: 1971-1972
Productie-aantallen: 500

De 365 GT 2+2 werd in het begin van 1971 uit de productie genomen, maar het duurde tot de herfst van 1972 voor er een opvolger aangeboden kon worden. De nieuwe wagen was de 365 GT4 2+2 die, zoals de '4' aanduidt, een vier nokkenassen-motor in het vooronder had. De wagen was langer, breder en lager dan zijn voorganger, bood nog meer luxe en was daarom ook iets duurder. Alle snufjes die het rijden prettig maakten, waren aanwezig. Alle zijruiten werden elektrisch bediend, het stuur was bekrachtigd, evenals de remmen, en er zat een airconditioning in.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 4390
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 340/7000
Topsnelheid in km/uur: 200
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: coupé
Productie jaren: 1972-1976
Productie-aantallen: 470

De 365 GT4 2+2 had voor een paar liefhebbers toch nog een nadeel: de vijfbak moest met de hand geschakeld worden. Om deze ergernis uit de wereld te helpen, bouwden Ferrari en Pininfarina de 400 GT 2+2 die uitsluitend met een automatische bak geleverd werd. De automaat werd bij General Motors ingekocht en was van hetzelfde type als RollsRoyce en Cadillac inbouwden. In 1979 kreeg de motor een K-Jetronic benzine-inspuitsysteem van Bosch, waardoor de 400 GTi ontstond.

Aantal cilinders: V12
Cilinderinhoud in cm3: 4823
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 340/6500
Topsnelheid in km/uur: 240
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: coupé
Productiejaren: 1976-1979 en 1979-1985
Productie-aantallen: 502 en 1.308

In 1974 begon voor Ferrari een nieuw tijdperk met V8-motoren voor zijn `personenwagens'. En hoe succesvol die wagens nu ook mogen zijn, het begin was maar povertjes. D 308 GT4 leek niet op een Ferrari. Op zijn neus stond tot in 1978 `Dino' geschreven en de carrosserie kwam niet — zoals men
gewend was — uit de fabrieken van Pininfarina maar uit die van Bertone. Voor Bertone moet het een bijna onmogelijke opgave geweest zijn een bruikbare auto te construeren, want de opdracht omvatte een 2+2 met de V8-motor voor de achteras.

Aantal cilinders: V8
Cilinderinhoud in cm3: 2926
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 250/7700
Topsnelheid in km/uur: 250
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: coupé
Productie jaren: 1974-1980
Productie-aantallen: 2.826

In oktober 1975 kreeg de 308 GT4 er een broertje bij, de 308 GTB, die ditmaal bij Pininfarina op papier gezet was. Het was een pure tweezitter die het mechaniek van de voorganger mee gekregen had. De eerste serie had een kunststof carrosserie, maar helaas schakelden de fabrikanten al gauw over op staal, wat de wagen 100 kg zwaarder maakte. In september 1977 kwam er een open versie uit. Bij deze GTS sprak men weliswaar van een spider maar omdat de achteruit bleef staan, was het eerder een targa dan een cabriolet.

Aantal cilinders: V8
Cilinderinhoud in cm3: 2926
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 255/7700
Topsnelheid in km/uur: 250
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: coupé en targa
Productiejaren: 1975-1980 en 1977-1980
Productie-aantallen: 2.897 en 3.219

In het voorjaar van 1980 wordt de Mondial 8 voorgesteld, een auto die in concept op de 308 GT/4 leek. De koets was wederom van Pininfarina en binnenin de auto was er volop luxe. Standaard was er airco en centrale vergrendeling. Het Connolly-leer straalde klasse uit. Kortom: het was een ideale grand-routier. Kritiek betrof de enigszins teleurstellende prestaties, maar daar kwam verandering in met de opvolger Quatrovalvole van 1982.

Aantal cilinders: V8
Cilinderinhoud in cm3: 2926
Vermogen in pk bij toeren/minuut: 214/6500
Topsnelheid in km/uur: 220
Carrosserie/Chassis: buizenchassis
Uitvoering: coupé en cabriolet
Productiejaren: 1980-1982
Productie-aantallen: 494